Dit kledingstuk brengt de waardering voor textiel terug uit het verleden. Door plaats te nemen op de stoel en naar de audio te luisteren kun je de band tussen mens en textiel vanuit mijn Twentse voorouders herleven. Vroeger vormden mensen een emotionele band met textiel, niet alleen omdat het produceren hiervan een arbeidsintensief proces was, maar ook omdat het vaak zelf of lokaal werd vervaardigd. De band tussen textiel en mens is bijzonder. Kleding is een tweede huid, het beschermt ons van elementen van buitenaf en vertelt iets over de drager. Toch wordt textiel in het heden erg ondergewaardeerd, er heerst een weggooicultuur. Dit kledingstuk probeert de textielliefde terug te brengen naar Twente.

De bezieling van dit project is afkomstig van mijn over-overgrootvader, een Twentse boer die zijn vrije tijd spendeerde aan het weven van linnen. Hij teelde zelf zijn eigen vlas, spon hiervan garen en weefde een doek dat hij vervolgens tussen houten hekjes spande om deze te laten zonbleken. Na dit lange proces maakte hij van dit linnen kleding en huistextiel. Zijn stoffen zijn verschillende generaties doorgegeven en uiteindelijk bij mij terecht gekomen. Zijn verhaal is een onderdeel van de tentoonstelling, klik op de geluidsopname om het kledingstuk een stem te geven.

Het ontwerp is gebaseerd op de Twentse klederdracht, waarbij de Japanse kimono als inspiratiebron is gebruikt. De Japanse kimono wordt als inspiratiebron gebruikt wegens zijn unieke verleden en populariteit in het heden. Daarbij was en is dit kledingstuk nog steeds geliefd door de Japanse bevolking, door het te dragen tijdens bijzondere ceremonies. Ook blijkt waardering uit het feit dat kimono’s werden overgedragen van generatie op generatie, net zoals de stoffen van mijn over-overgrootvader. De invloed van de Twentse klederdracht op het ontwerp is te zien aan de details op de kimono en de geruite voering.